Imagine dining in a European capital where you do not know the local language. The waiter speaks little English, but by hook or by crook you manage to order something on the menu that you recognise, eat and pay for. Now picture instead that, after a hike goes wrong, you emerge, starving, in an Amazonian village. The people there have no idea what to make of you. You mime chewing sounds, which they mistake for your primitive tongue. When you raise your hands to signify surrender, they think you are launching an attack.
Communicating without a shared context is hard. For example, radioactive sites must be left undisturbed for tens of thousands of years; yet, given that the English of just 1,000 years ago is now unintelligible to most of its modern speakers, agencies have struggled to create warnings to accompany nuclear waste. Committees responsible for doing so have come up with everything from towering concrete spikes, to Edvard Munch’s “The Scream”, to plants genetically modified to turn an alarming blue. None is guaranteed to be future-proof.
Some of the same people who worked on these waste-site messages have also been part of an even bigger challenge: communicating with extraterrestrial life. This is the subject of “Extraterrestrial Languages”, a new book by Daniel Oberhaus, a journalist at Wired.
Nothing is known about how extraterrestrials might take in information. A pair of plaques sent in the early 1970s with Pioneer 10 and 11, two spacecraft, show nude human beings and a rough map to find Earth—rudimentary stuff, but even that assumes aliens can see. Since such craft have no more than an infinitesimal chance of being found, radio broadcasts from Earth, travelling at the speed of light, are more likely to make contact. But just as a terrestrial radio must be tuned to the right frequency, so must the interstellar kind. How would aliens happen upon the correct one? The Pioneer plaque gives a hint in the form of a basic diagram of a hydrogen atom, the magnetic polarity of which flips at regular intervals, with a frequency of 1,420MHz. Since hydrogen is the most abundant element in the universe, the hope is that this sketch might act as a sort of telephone number. | Уявіце сабе абед у еўрапейскай сталіцы, дзе вы не ведаеце мясцовай мовы. Афіцыянт круху размаўляе па-англійску, але ўсімі праўдамі і няпраўдамі вам удаецца заказаць у меню тое, што вы ведаеце, з’ядзіце і за што заплаціце. Зараз уявіце, што пасля таго, як падарожжа ідзе не так, вы аказваецеся, галадаючы, у амазонскай вёсцы. Людзі там не разумеюць, што з вамі рабіць. Вы імітуеце гукі жавання, якія яны памылкова прымаюць за вашу прымітыўную мову. Калі вы падымаеце рукі, каб паказаць здачу, яны думаюць, што вы пачынаеце атаку. Мець зносіны без агульнага кантэксту складана. Напрыклад, радыяактыўныя ўчасткі павінны заставацца некранутымі на працягу дзясяткаў тысяч гадоў; тым не менш, улічваючы, што англійская мова, якая існавала ўсяго 1000 гадоў назад, у цяперашні час не зразумелая большасці яе сучасных носьбітаў, агенцтвы з усіх сіл стараліся стварыць папярэджанні для суправаджэння ядзерных адходаў. Камітэты, адказныя за гэта, прыдумалі ўсё, пачынаючы з бетонных шыпоў, якія ўздымаюцца ўверх, і канчаючы “Крыкам” Эдварда Мунка і генетычна мадыфікаванымі раслінамі, якія набываюць трывожны сіні колер. Ні адно з іх не з’яўляецца гарантавана перспектыўным. Некаторыя з тых жа людзей, якія працавалі над гэтымі паведамленнямі на месцы адходаў, таксама былі часткай яшчэ больш складанай задачы: зносін з незямным жыццём. Гэта тэма “Незямных моў”, новай кнігі Даніэля Аберхауса, журналіста Wired. Нічога не вядома аб тым, як інапланецяне могуць атрымліваць інфармацыю. На пары таблічак, адпраўленых у пачатку 1970-х з двума касмічнымі караблямі “Піянер-10” і “Піянер-11”, адлюстраваны голыя людзі і прыблізная карта для пошуку Зямлі – элементарны матэрыял, але нават тут можна меркаваць, што інапланецяне змогуць убачыць і зразумець. Паколькі ў такіх караблёў ёсць толькі вельмі малыя шансы быць знойдзенымі, радыёперадачы з Зямлі, якія рухаюцца са скорасцю святла, з большай верагоднасцю могуць устанавіць кантакт. Але як зямное радыё павінна быць настроена на патрэбную частату, так і міжзоркавае павінна быць настроена на тую ж частату. Як інапланецяне могуць выпадкова выйсці на патрэбную частату? Таблічка “Піянера” дае падказку ў выглядзе базавай схемы атама вадароду, магнітная палярнасць якога змяняецца праз роўныя прамежкі часу з частатой 1420 МГц. Паколькі вадарод з’яўляецца самым распаўсюджаным элементам у Сусвеце, ёсць надзея, што гэты малюнак можа служыць свайго роду тэлефонным нумарам. |